Jednostki specjalne żandarmerii wojskowej to nie nowość, istnieją w wielu armiach na świecie. Warto więc może byłoby przyjrzeć się filozofii funkcjonowania i sposobom ich działania u najsilniejszego z naszych sojuszników*.

US Army, podobnie jak wiele innych armii, była zmuszona do utworzenia wyspecjalizowanych sił przeznaczonych do zwalczania nietypowych sytuacji w obrębie własnego terenu. Wojskowym odpowiednikiem policyjnych jednostek SWAT (Special Weapons and Tactics – Specjalna Broń i Taktyka) stały się SRT (Special Response Team – Specjalna Drużyna Uderzeniowa/Odpowiedzi), w strukturach Żandarmerii Wojskowej (Military Police). Na terenie Stanów Zjednoczonych istnieją stałe, etatowe jednostki tego typu, oraz kilka niestałych. W tych drugich żołnierze służą tylko czasowo, pełniąc normalnie inne funkcje, a w SRT spędzają jedynie czas na ćwiczeniach i działają podczas wezwań do realnych zadań. Drużyny te są podporządkowane dowódcy bazy lub regionu wojskowego. W największych lub szczególnie zagrożonych utrzymuje się stałe SRT, nieraz są one odpowiedzialne za kilka fortów naraz. Utworzenie drużyny leży w gestii Provost Marshalla (dowódca Żandarmerii Wojskowej na danym obszarze). Regulamin (AR 190-52) wymaga, by taka drużyna została zorganizowana i by była zdolna do akcji w ciągu najwyżej dwóch godzin od wezwania, w strefie za którą jest odpowiedzialna. Na podstawie dokładnej analizy zagrożeń zewnętrznych i wewnętrznych podejmuje się decyzję o organizacji i stopniu zaawansowania SRT. Bierze się tu pod uwagę rodzaj instalacji jaką mają ochraniać, czy może ona stać się celem ataku zewnętrznego (jeśli tak, to jakiego). Nie można jednocześnie pominąć tego, że żandarmeria z zasady ma zwalczać przestępczość wśród żołnierzy, a więc ludzi wyszkolonych i przygotowanych do walki lepiej niż zwykli cywile. Po przeprowadzeniu analizy zgodnie z prognozami i dostępnymi środkami tworzy się wysoko wyspecjalizowaną i etatową SRT lub drużynę jedynie o podstawowych parametrach. Grupy Specjalne Żandarmerii wchodzą do akcji między innymi w przypadkach zabarykadowanych przestępców, porywaczy z zakładnikami, przy incydentach ze snajperami (tzw. zabójcy z dużej odległości), samobójcami, operacjach kontrterrorystycznych, zabarykadowanych osobach z zaburzeniami psychicznymi, przy zatrzymaniach wysokiego ryzyka lub jako siła uderzeniowa w ochronie VIP.

*dane i procedury zaczerpnięte z US Army FM 19-10, rozdział 21.

Jakub Kudliński

Więcej w MMS Komandos 03/2008